CHANGES

“Changes” sergisinde Tsvetomira Borisova, ayrılma kararını ele alıyor.

Proje, 2021 yılında, kadın sporcuları konu alan beş seramikten oluşan bir seriyle başlıyor. Sporcu bedenlerini konsantrasyon ve hareket hâlinde görmeye alışkınız; sanatçının çalışması ise bize başka bir bakış açısı sunuyor – sergide bu bedenler dinlenmeye adanmış durumda. Yumuşaklıklarını yeniden kazanmış olan yarışmacılar esniyor, gergin kas gruplarını gevşetiyor, bekleyiş içinde duruyor ya da sadece sıkılıyorlar. Antrenman sırasında bedenin en iyi performansı gösterme zorunluluğundan kurtulan Tsvetomira’nın figürleri, sanki başka senaryaller hayal ediyor. Kırılgan zihinlerinde neler olup bitiyor?

Sergi, vazgeçme fikrinin oluştuğu ana işaret ediyor – aslında burada spor, disiplin ve sistematik çabayla ilişkilendirilen her türlü insan etkinliği için tanınabilir bir metafor olarak kullanılıyor (“Kendimi geliştirmeliyim, bu yüzden şimdilik mutluluğumdan kaçınmalıyım…”). Tsvetomira, modern toplumumuzdaki patolojilerden birini öne çıkarıyor – başarılı olma baskısı (ve başarısız olma korkusu), bireycilik kültürüne neredeyse entegre edilmiş durumda. Sanatçı, kendi sanatsal dili aracılığıyla, son verme kararının yıkıcı gücünü, ama aynı zamanda onun yenilenme kapasitesini de inceliyor.

Seramikler yavaş yavaş, serginin kahramanının iç huzurunun bir yerlerinde konumlanan bir dünya inşa ediyor. Galeri mekânında terk edilmiş bir spor salonunun atmosferi “sahneleniyor”. Bu atmosferin sınırları, sonsuz antrenmanların yıpratıcı çabasından zarar görmüş, yanmış iki İsveç antrenman duvarı ve sanki giyildikten sonra atılmış gibi görünen birkaç takım tişörtüyle belirleniyor. Sanatçı, donanımları yakmak için Japon ahşap işleme tekniği olan yakisugiyi kullanıyor. Yakılarak yeni bir güç ve dayanıklılık kazanıyorlar ve bu anlamda çok da kaybedilmiş olmayan bir gelecek için bir öneri sunuyorlar. Öte yandan, uzun zamandır beklenen zafer, kendi totemleri aracılığıyla – ödül kupalarıyla – varlığını sürdürüyor. Ancak ideali terk ettikten sonra, onlar da bir çürüme ve çözülme sürecine giriyor; yeniden doğaya, bilinçdışının alanına geri dönüyorlar. İnsan bedenini yalnızca küçük seramik figürler biçiminde görüyoruz; bunlar ruhun tezahürleri, sporcunun gündelik yaşamının anılarıdır.

“Changes” sergisi, hem kalbin ayrılığa hazırlanma anının bir kalıntısı hem de bu ana bugünün prizmasından bir bakıştır. Sergi, vazgeçmenin acı veren kişisel ve psikolojik evresinin doruk noktasını ve onu takip eden özgürleşmeyi izler – gerilim ve gevşeme.